Nanoek2017 kopie2017

De tour 2017 is gereden. Wij vinden het altijd erg moeilijk te verwoorden wat dit voor ons betekent. Elk jaar groeit de Stofwisseltour en daarmee de aandacht voor het onderwerp. Dat is fantastisch. Gelukking hebben wij de beste schrijver van Nederland in ons team. Hij kan als geen ander verwoorden wat wij willen zeggen. Daarom geven wij snel het woord aan J. en hopen dat snel zijn eerste boek verschijnt. Wij zouden het zeker kopen:

 

Inmiddels ben ik weer thuis. Mijn racefiets hangt in de schuur, het gehaakte poppetje nog aan het stuur bevestigd. Op de koelkast liggen een helm en een zonnebril. Op het aanrecht zwerft ergens een tros stofwissellintjes en aan de paal van de trap hangt een koersbroek te drogen. Buiten, in de tuin, zijn vier ransuilen neergestreken in een boom. Veel blijer kun je mij niet krijgen.

 

zwitser 2017Op een klinkerweg richting Havelte zien we naast ons enkele ooievaars struinen in het gras. Eentje klappert met zijn snavel, de kop achterover. Prachtig gezicht. Regelmatig zien we de zwart-witte vogels in het weiland lopen of op hun hoge nesten zitten. Het aantal ooievaars zit duidelijk in de lift. Met Team Nanoek gaat het dit jaar ook goed. Completer dan ooit verschijnen we aan de start. De ouders, broer en zus van Nanoek zijn aanwezig. Nanoek zelf trouwens ook. Ze slaapt twee nachten in een caravan, die telkens wanneer Nanoek met haar rolstoel uit de bus gaat, dient te worden afgekoppeld. Dat is zo’n vijftien keer nodig ... Maar die inspanning leveren haar ouders graag. Ze rollen haar uit de bus, tillen haar in de aangepaste fiets, zetten haar onder de douche. En ze fietsen ook nog eens om de beurt mee! Dit jaar is het gezin compleet. En volgend jaar ... dat is nog ver weg.

Rond het gezin is Team Nanoek ontstaan. Ook dat is compleet, zelfs met één fietser gegroeid. Michel heet hij, en voor volgend jaar noteren we alvast zijn naam. Er zijn teams bijgekomen. Meer fietsers, meer volgwagens, meer donaties. Meer aandacht, dit jaar zelfs van de NOS en de KRO, die een cameraman meesturen om onderweg beelden te schieten vanaf de motor. De start moet zelfs driemaal over. Geen punt, alles voor de aandacht, want daar draait het tenslotte om. Als kringen in het water dijt de bekendheid van stofwisselingsziekten uit, en klinkt de roep om hulp luider. Vroeg of laat levert dat concrete oplossingen op.

In St.-Michielsgestel gaan ballonnen de lucht in voor alle kinderen die aan hun ziekte zijn overleden. Langzaam verdwijnen ze uit het zicht, net als het licht in de ogen van Nanoek, dat nu en dan opflikkert, maar onbarmhartig afzwakt. Wat zouden we er niet voor over hebben om dat proces te stuiten. Zweet in onze ogen, blaren in onze handen, een rauw zitvlak, een kras op onze fiets, een rammelende maag, een Groep 2017roodverbrande nek, een pijnlijke knie, knopen in onze spieren, pijnlijke ribben als gevolg van een valpartij ... Hopelijk levert het iets op, maar voor Nanoek komt het te laat. Haar ouders krijgen wel een enorme opkikker van de prestaties van het team. En die energie zetten ze om in liefde voor hun kinderen. Dat is het direct zichtbare resultaat, en genoeg motivatie voor de tour van volgend jaar.

 

Ik loop met een tros druiven de tuin in en ga zitten op een bankje. Daar zijn de goudvinken, lijsters, geelgorzen, gaaien en kwikstaarten. Nu dus ook vier uilen. Maar wat hoor ik daar? Een piepklein vogeltje dat het hoogste lied zingt. Zou het een tuinfluiter zijn? Of ben ik het zelf?

 

Groet J.